Ağacı Yıldırım Beni Huzur


“Ne ister kalbim, ayaklarım ne arar
Ormanı artık göremeyecek miyim ben?
Yeni ayrıldığım yerlerdi benim yurdum
Gece karanlığında şehre giden yolda
Birden duruyorum.
” (
K. Hamsun)

Kendi kendini doğuran neşenin, hareketin, neredeyse nefes almadan konuşma alışkanlığının aniden kesilivermesi için gerçeğin sırrının  şimşek hızında teması yeterliymiş demek.

Şehirden uzak; gökle öpüşürken baharda sonsuz yeşil , şimdi sonsuz sarı bir düzlükte tek bir ağaçmış sanki o neşeler, kahkahalar, eğlenmeler. Bir yıldırım saniyelik  dokunmayla yarmış onu ortadan. Şimdi kim iddia edebilir ovanın daha düz olmadığını? Her şeyin daha sakin olmadığını? Benim huzur nedir bilmediğimi?



You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

One Response to “Ağacı Yıldırım Beni Huzur”

  1. [...] Atopya » Blog Archive » Ağacı Yıldırım Beni Huzur Tags: archives, banu-kevser, bibliyatopya, curnalatopya, haziran, kreatopya, musica, platopya [...]

Leave a Reply

Protected with IP Blacklist CloudIP Blacklist Cloud